Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne i pokrewne

Dysmorfofobia, czyli body dysmorphic disorder, polega na uporczywym zaabsorbowaniu postrzeganym defektem wyglądu, który dla otoczenia jest niewidoczny albo niewielki. Objawom często towarzyszą powtarzalne zachowania: sprawdzanie w lustrze, porównywanie, maskowanie, szukanie zapewnień, unikanie ludzi albo wielokrotne procedury kosmetyczne bez trwałej ulgi. W PHOENIX dysmorfofobia jest rozumiana jako zaburzenie ze spektrum OCD i pokrewnych; w wybranych przypadkach można rozważyć kwalifikację do TMS w logice spektrum OCD.

Zbieractwo, czyli hoarding disorder, polega na trwałej trudności w pozbywaniu się rzeczy, silnym dyskomforcie przy wyrzucaniu oraz gromadzeniu przedmiotów do stopnia, który ogranicza korzystanie z przestrzeni życiowej. W ICD-11 należy do zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i pokrewnych, choć nie zawsze ma klasyczne obsesje jak OCD. W PHOENIX w wybranych przypadkach można rozważyć kwalifikację do TMS w logice spektrum OCD.

Trichotillomania polega na powtarzalnym wyrywaniu włosów, które prowadzi do widocznej utraty owłosienia, cierpienia i ograniczenia funkcjonowania. Może mieć charakter automatyczny, nawykowy, impulsywny albo poprzedzony napięciem i zakończony chwilową ulgą. W ICD-11 należy do zaburzeń zachowań powtarzalnych skoncentrowanych na ciele, w grupie OCD i pokrewnych. W PHOENIX w wybranych przypadkach można rozważyć kwalifikację do TMS w logice spektrum OCD.

Hipochondria, współcześnie często opisywana jako zaburzenie lękowe o zdrowie, polega na uporczywym lęku przed poważną chorobą i interpretowaniu zwykłych odczuć z ciała jako sygnału zagrożenia. Objawom mogą towarzyszyć powtarzalne badania, sprawdzanie, szukanie zapewnień, monitorowanie ciała lub unikanie lekarzy. W PHOENIX hipochondria jest rozumiana jako zaburzenie ze spektrum OCD i pokrewnych; w wybranych przypadkach można rozważyć kwalifikację do TMS w logice spektrum OCD.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD, dawniej: nerwica natręctw) obejmuje natrętne, niechciane myśli, obrazy lub impulsy oraz kompulsje — jawne rytuały albo czynności mentalne wykonywane w celu zmniejszenia napięcia. Leczenie OCD zwykle obejmuje farmakoterapię oraz psychoterapię poznawczo-behawioralną z ekspozycją i powstrzymaniem reakcji (CBT/ERP). U części pacjentów, mimo wieloletniego leczenia, pozostają nasilone objawy, unikanie, rytuały i ograniczenie codziennego funkcjonowania. W takich sytuacjach można rozważać przezczaszkową stymulację magnetyczną TMS w protokole właściwym dla OCD — po analizie dokumentacji, wcześniejszego leczenia i kwalifikacji lekarskiej.